ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ
π. Υφυπουργός Παιδείας
π. Βουλευτής Ν. Καρδίτσας

Αθήνα, 24.11.2016

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΕΟΣ

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ

Η Κυβερνητική προπαγάνδα οργίασε τις προηγούμενες ημέρες, με αφορμή την επίσκεψη στην Ελλάδα του Προέδρου Ομπάμα, σχετικά με την διαγραφή του χρέους. Οι ευθύνες της Κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για την διόγκωση του χρέους είναι τεράστιες.

Ειδικότερα:

Το 2014 η αποπληρωμή του χρέους είχε μπει σε μια βιώσιμη τροχιά. Η οικονομία είχε αρχίσει να ανακάμπτει με προοπτική ισχυρής ανάπτυξης τη διετία 2015-2016, πράγμα που θα οδηγούσε σε αύξηση του ΑΕΠ και σε μείωση του κλάσματος του χρέους. Συνεπώς, αν ο κ. Τσίπρας δεν οδηγούσε τη χώρα σε πρόωρες εκλογές, με βάση τα μικροκομματικά συμφέροντα, από το 2015 το Ελληνικό Δημόσιο θα δανειζόταν άνετα από τις αγορές και θα είχε ως χρηματοδοτικό μαξιλάρι την προληπτική πιστωτική γραμμή, όπως συνέβη με την Πορτογαλία. Τώρα τα πράγματα είναι πολύ δυσκολότερα. Το χρέος δεν είναι βιώσιμο μετά το τρίτο Μνημόνιο που φόρτωσε στο δημόσιο χρέος νέα δάνεια ύψους 45 δισεκατομμυρίων, ενώ η αναζωπύρωση της ύφεσης εκτροχίασε το ασφαλιστικό σύστημα που γεννά ελλείμματα χωρίς η οικονομία να παράγει εισφορές.

Το συνολικό κόστος που έχει φορτώσει στην χώρα η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ με την φορομπηχτική πολιτική, που οδηγεί την οικονομία σε περαιτέρω ύφεση και με την δήθεν «υπερήφανη»  διαπραγμάτευση του Βαρουφάκη ανέρχεται στα 86 δις ευρώ.

Θα πρέπει όμως να επισημανθεί ότι, μολονότι η διαπραγμάτευση του χρέους είναι σημαντική για την οικονομία, δεν αποτελεί τον μόνο παράγοντα για την βελτίωση και την ανάπτυξη της. Υπάρχουν πολλές χώρες με πολύ μεγαλύτερο ονομαστικό χρέος από το δικό μας και χώρες με μεγαλύτερο χρέος  σε ποσοστό του ΑΕΠ που δεν βυθίστηκαν στα τάρταρα της ύφεσης, όπως η Ελλάδα. Και τούτο γιατί λαμβάνουν τα απαραίτητα και κατάλληλα μέτρα για την ανάπτυξη της οικονομίας τους και την προσέλκυση επενδυτών, πράγμα που δεν γίνεται στην Ελλάδα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι ότι οι αποκρατικοποιήσεις, που θα έφερναν κεφάλαια πολλών δις στην Ελλάδα και συνεπώς θα μειωνόταν το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, έχουν βαλτώσει. Πολλές ακόμη και από τις ολοκληρωμένες διαγνωστικά ιδιωτικοποιήσεις αντιμετωπίζουν γραφειοκρατικά προβλήματα. Από την άλλη, οι «υπό εξέλιξη»  έχουν καθυστερήσει (π.χ. ΟΛΘ, ΤΡΑΙΝΟΣΕ, ΑΦΑΝΤΟΥ, ΕΓΝΑΤΙΑ) και οι «επικείμενες» χρειάζονται χρόνο για να ξεκινήσουν, παρά το επενδυτικό ενδιαφέρον.

Είναι σαφές ότι η χώρα μας πρέπει να ξεφύγει από την μονοθεματική προσέγγιση της οικονομίας, δηλαδή μόνο μείωση του χρέους. Αυτό δεν αρκεί για να υπάρξει ανάκαμψη της οικονομίας. Το ζητούμενο είναι να έλθουν επενδύσεις στη χώρα για να υπάρξουν θέσεις εργασίας και ανάπτυξη. Εμπόδιο δεν είναι μόνο το ύψος του χρέους. Ποιος επενδυτής θα πλησιάσει στην Ελλάδα, όταν από εμπειρία γνωρίζει ότι υπάρχει μια κυβέρνηση που παρ’ ολίγον θα έβγαζε τη χώρα από την Ευρωζώνη για ένα αριστερό καπρίτσιο; Τη δυσπιστία που δείχνουν οι Έλληνες πολίτες να καταθέσουν στις τράπεζες όσα έχουν στο στρώμα δείχνουν και οι επενδυτές για να έρθουν στην Ελλάδα. Θα χρειαστεί χρόνος και κόπος για να εμπιστευτούν ένα πολιτικό σύστημα που οι υπουργοί περιφέρονταν με τα πουκάμισα έξω στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες λέγοντας το κοντό και το μακρύ τους, έκαναν αντάρτικο κατά των επενδύσεων που ήδη είχαν γίνει στη χώρα ή άλλαζαν τις συμφωνίες όταν ήταν να κατατεθούν στη Βουλή.

Συνεπώς, ναι μεν το ζήτημα του χρέους πρέπει να διευθετηθεί, αλλά η μονοθεματική προσέγγιση δεν χτίζει εμπιστοσύνη.

Η οριστική έξοδος της Ελλάδας από τη σημερινή οικονομική κρίση θα γίνει κυρίως με τη δική μας σταθερή και σοβαρή μεταρρυθμιστική προσπάθεια με βάση ένα συγκροτημένο εθνικό σχέδιο δράσης. Ένα σχέδιο που θα προωθεί  την επιχειρηματικότητα, τις μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και θα προσελκύσει επενδύσεις. Ένα σχέδιο που θα οδηγήσει την Ελλάδα σε μια διαφορετική κατεύθυνση από τη σημερινή. Οι αυταπάτες για το χρέος δεν αρκούν.

Advertisements