Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ
π. Υφυπουργός Παιδείας
π. Βουλευτής Ν. Καρδίτσας

Αθήνα, 04.07.2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΠΥΡΟΥ ΤΑΛΙΑΔΟΥΡΟΥ

Η Κυβέρνηση έβαλε τον πήχη ψηλά και πέρασε από κάτω. Δεν πέτυχε τους διακηρυγμένους στόχους της για γενναία ελάφρυνση του χρέους ούτε για ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ μέσα στους επόμενους μήνες. Το μόνο που πέτυχε, καλλιεργώντας υψηλές προσδοκίες και καθυστερώντας αδικαιολόγητα τη διαπραγμάτευση για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, ήταν να φορτώσει τον λογαριασμό στους πολίτες με νέα μέτρα λιτότητας.

Πρόκειται για την απόλυτη αποτυχία. Η Κυβέρνηση κούρασε και κουράστηκε. Κούρασε τους πολίτες με τα συνεχή ψέματα για τον τερματισμό της λιτότητας και δεν έχει βελτιώσει σε τίποτα την καθημερινότητα τους. Με την ίδια ευκολία που πέρασε από το σκίσιμο των Μνημονίων στην υπογραφή νέων, ακόμα βαρύτερων, αλλάζει διαρκώς θέσεις.

Ο Πρωθυπουργός έχει φορτώσει το Ελληνικό Δημόσιο με ένα δάνειο 86 δις ευρώ και τώρα μεταφέρει στις πλάτες των πολιτών τα νέα επώδυνα μέτρα ύψους 5 δις ευρώ, όπως οι μειώσεις στις συντάξεις και οι αυξήσεις στους φόρους. Υπέγραψε τους πιο σκληρούς όρους. Ογκωδέστατα πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ, μείωση συντάξεων, δημόσια περιουσία για 99 χρόνια στα χέρια των δανειστών. Από την άλλη πλευρά τα χρέη του Δημοσίου προς τους πολίτες διογκώνονται. Στα 6,4 δις ευρώ ανέρχονται οι ληξιπρόθεσμες οφειλές του Δημοσίου, σύμφωνα με τους υπολογισμούς της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, στην έκθεση συμμόρφωσης για τη δεύτερη αξιολόγηση, που δόθηκε στη δημοσιότητα, μαζί με το αναθεωρημένο μνημόνιο. Από το ποσόν αυτό, το 1,4 δις ευρώ αφορά συντάξεις εν αναμονή και περίπου 1,9 δις ευρώ αφορά εκκρεμείς επιστροφές φόρων. Τα υπόλοιπα 3,2 δις είναι βεβαιωμένες οφειλές του κράτους σε ιδιώτες.

Είναι σαφές ότι χρειαζόμαστε μια νέα Κυβέρνηση με εντελώς διαφορετική οικονομική πολιτική. Η οικονομία χρειάζεται υψηλή ανάπτυξη βασισμένη σε επενδύσεις. Οι επενδυτικές ανάγκες που χρειάζεται η ελληνική οικονομία κατά τα επόμενα πέντε με δέκα χρόνια για να μπορέσει να αναπτυχθεί με υγιή και διατηρήσιμο τρόπο ανέρχονται στα 270 δις ευρώ. Χρειαζόμαστε μια επανάσταση επενδύσεων και παραγωγής. Αυτή είναι η μόνη λύση.

Συνεπώς, προς την κατεύθυνση αυτή το ζητούμενο είναι να αρχίσουμε να δημιουργούμε εμείς τον εθνικό πλούτο που χρειάζεται για να αποπληρωθεί το χρέος και να αποκατασταθεί σταδιακά το βιοτικό επίπεδο της ελληνικής οικονομίας.

Χρειάζεται συνεπώς να καταφέρουμε να παράγουμε περισσότερα, καλύτερα, διεθνώς εμπορεύσιμα και ανταγωνιστικά προϊόντα και υπηρεσίες.

Να καταφέρουμε να αυξήσουμε τα έσοδα της χώρας, όχι μέσα από τον δανεισμό, αλλά μέσα από την παραγωγή και τις εξαγωγές.

Να καταφέρουμε να αξιοποιήσουμε καλύτερα τα πλεονεκτήματα του τόπου μας για να προσελκύσουμε νέες παραγωγικές επενδύσεις, να δημιουργήσουμε νέες θέσεις εργασίας.

Μέτρα προς την κατεύθυνση αυτή που θα πρέπει η Πολιτεία να λάβει είναι η μείωση της γραφειοκρατίας, που σχετίζεται με το άνοιγμα και τη λειτουργία των επιχειρήσεων και κυρίως η μείωση της φορολογίας, των εισφορών και βεβαίως  των κρατικών δαπανών. Παράλληλα, η επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων προκειμένου να αποκατασταθεί η επενδυτική εμπιστοσύνη στην Ελλάδα. Για παράδειγμα, θα μπορούσαν να καθιερωθούν μηδενικοί φόροι για τα τρία πρώτα χρόνια νέων επιχειρήσεων.

Πρέπει ακόμα να βρεθούν τρόποι να επιστραφούν στην οικονομία χρήματα που βρίσκονται σε λογαριασμούς στο εξωτερικό.

Επίσης, ένα σχέδιο εκσυγχρονισμού κρίσιμων λιμανιών της θα ενίσχυε τις τάσεις δημιουργίας εφοδιαστικών αλυσίδων, θα άλλαζε ριζικά τις θαλάσσιες μεταφορές, θα ευνοούσε την κρουαζιέρα, θα περιόριζε τον χρόνο και το κόστος προσέγγισης των νησιών του Αιγαίου.

Κίνητρα επίσης για τη δημιουργία θερμοκηπίων στην πιο ηλιόλουστη χώρα της Ευρώπης που θα άλλαζαν τα δεδομένα στη γεωργία, επιτρέποντας την υποκατάσταση εισαγωγών βασικών λαχανικών και τροφίμων.

Στήριξη της αγροτικής οικονομίας και παροχή κινήτρων για καθετοποίηση της παραγωγής.

Άνοιγμα ξενόγλωσσων τμημάτων στα ελληνικά ΑΕΙ, πράγμα που θα αναγεννούσε τον τομέα της Ανώτατης Εκπαίδευσης, που θα πρόσθετε πλούτο, και θα άλλαζε την ατμόσφαιρα στα ΑΕΙ της πατρίδας μας, αλλά και στην οικονομία.

Η πραγματική λύση είναι η ανάπτυξη με μια επανάσταση επενδύσεων και παραγωγής.

Advertisements